Je hoort het overal: actief luisteren. Coaches, managers, cursussen – allemaal roepen ze het. Maar weet je wat raar is? Hoe harder we ons best doen om te laten zíén dat we luisteren, hoe minder iemand zich écht gehoord voelt. Huh?
We willen vooral bewijzen dat we luisteren
Tik eens “actief luisteren” in op Google. Wat krijg je? Tips om te knikken, hummen, papegaaien, open vragen stellen… We moeten blijkbaar een soort toneeltje spelen om te tonen dat we écht opletten. Maar voel jij je begrepen als iemand dat allemaal bij jou doet? Of voelt het een beetje nep?
Carl Rogers dacht er anders over
Carl Rogers – de man die het idee van actief luisteren uitvond – bedoelde iets heel anders. Hij vond: als jij écht wil dat iemand groeit of zich veilig voelt, dan moet je zorgen dat die zich gehoord én niet veroordeeld voelt. En dat lukt niet met een knikje of een ‘aha’. Dat lukt alleen als jij er helemaal bent, zonder oordeel.
Luisteren is iemand uitnodigen om tevoorschijn te komen
Dát is actief luisteren: niet bezig zijn met hoe goed jij luistert, maar zorgen dat de ander zich durft te tonen. Zoals die teamleider Yousef in het verhaal. Hij luisterde zó anders, dat zijn collega opeens zei: “Ik durf mezelf te laten zien. En ik zie hem nu ook.” Magisch toch?
En jij? Ben jij er echt bij?
Luister jij om te reageren? Of luister je om te begrijpen? Echt actief luisteren vraagt niet om trucjes, maar om moed. Want jij verandert ook als je echt luistert. Je voelt wat de ander voelt. Je staat even in zijn of haar schoenen. En dat is spannend. Maar ook heel mooi.
Stop met doen alsof je luistert. Begin met er echt zijn.
Hoe zou jouw volgende gesprek eruitzien als jij gewoon durft te luisteren?
